Opublikowany w Fragmenty książek

Kuszące Zło – Keri Arthur – FRAGMENT


A dzisiaj pierwszy rozdział „Kuszącego Zła” 😀 ja się nie mogę doczekac!!
􀀵􀀲􀀽􀀧􀀽􀀬􀀤􀂒􀀃􀀳􀀬􀀨􀀵􀀺􀀶􀀽􀀼
Trening był do bani.
Zwłaszcza że miał ze mnie zrobić kogoś,
kim nigdy nie zamierzałam się stać – strażnikiem
pracującym dla Departamentu Innych Ras.
Choć właściwie było to nie do uniknięcia i pewnie
w końcu, do pewnego stopnia, mogłabym się z tym
pogodzić, nie znaczyło to jednak, że będzie mnie to
jakoś szalenie cieszyć.
Strażnicy byli więcej niż tylko wyszkolonymi o†ce-
rami policji, za których mieli ich zwykli ludzie – byli
sędziami, ławą przysięgłych i katami w jednym. Nie
zajmowali się żadnym prawniczym szajsem, z jakim
borykali się zwykli stróże prawa. Oni polowali na nie-
bezpiecznych szaleńców – tych, którzy w pełni zasłu-
giwali na śmierć. Jednak włóczenie się po nocy, nawet
po to, by oczyścić miasto z tych nędznych kreatur,
nadal jakoś szczególnie mnie nie pociągało.
Mimo że czasami moja wilcza dusza tęskniła za
polowaniem bardziej, niż bym sobie tego życzyła.
Poza tym, jeśli istniało coś gorszego od prze-
trwania całego szkolenia, jakiego wymagało zostanie
strażnikiem, to z pewnością było to trenowanie
z moim bratem. Jego nie mogłam oszukać. Z nim
6
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
nie mogłam irtować ani używać swoich wdzięków,
żeby się rozkojarzył. Nie mogłam jęczeć i narzekać, że
mam już dość i że dłużej nie dam rady. Bo on był nie
tylko moim bratem. Był moim bliźniakiem.
Doskonale wiedział, co mogłam zrobić, a czego
nie, bo to wyczuwał. Nie łączyła nas telepatyczna
więź, ale oboje wiedzieliśmy, kiedy drugie cierpiało
albo wpadło w tarapaty.
A w tej chwili Rhoan dobrze wiedział, że nie przy-
kładam się do ćwiczeń. I wiedział też dlaczego.
Byłam umówiona na gorącą randkę z jeszcze go-
rętszym wilkołakiem.
I to dokładnie za godzinę.
Gdybym teraz wyszła, zdążyłabym dojechać do
domu i doprowadzić się do porządku, zanim Kellen
– moja gorąca randka – po mnie przyjedzie. Jeśli
wyjdę później, nieuchronnie zobaczy posiniaczonego
niechluja, w którego zmieniłam się w ostatnim czasie.
– Czy Liander przypadkiem nie przyrządza dla
ciebie wieczorem pieczeni? – zagaiłam, wymachując
od czasu do czasu drewnianą pałką, której prędzej
czy później musiałam użyć, choć wcale nie miałam
ochoty tłuc nią własnego brata.
On natomiast nie miał ze mną tego problemu,
czego dowodem były pokrywające moje ciało siniaki.
Z drugiej strony wcale nie chciał, żebym w tym
wszystkim uczestniczyła. Nie chciał, bym brała udział
w nieubłaganie zbliżającej się misji.
– Przyrządza – odparł Rhoan, krążąc wokół mnie.
Wyraz jego twarzy był równie swobodny co chód, ale
nie dałam się na to nabrać. Nie mogłam. Napięcie
w jego ciele wyczuwałam równie dobrze co w swoim.
7
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
– Ale nie włoży jej do piekarnika, dopóki nie za-
dzwonię i nie powiem, że już do niego jadę.
– Przecież to jego urodziny. Powinieneś być teraz
razem z nim, zamiast siedzieć tu i spuszczać mi łomot.
Rhoan bez ostrzeżenia zrobił wypad do przodu,
wymachując pałką w moją stronę. Stałam w bez-
ruchu, ignorując ten ruch i cios, a powiew powietrza
przeciętego pałką musnął palce mojej lewej ręki. Wy-
głupiał się i oboje o tym wiedzieliśmy.
Gdyby na serio mnie zaatakował, nie miałabym
szans zauważyć tego przed ciosem.
Rhoan wyszczerzył zęby w uśmiechu.
– Pojadę, jak skończymy. Ciebie również zaprosił,
pamiętasz?
– Żebym zepsuła waszą prywatną imprezę? – rzu-
ciłam oschle. – Nie licz na to. Poza tym wolę poim-
prezować z Kellenem.
– To znaczy, że nie chcesz mieć już do czynienia
z Quinnem?
– Niezupełnie. – Zmieniłam pozycję, mając go cały
czas na oku. Zielone maty, którymi wyłożono znajdu-
jącą się pod ziemią salę treningową departamentu, pi-
snęły pod moimi bosymi, mokrymi od potu stopami.
– Czyżby oblewał cię już pot? – spytał Rhoan
z przekąsem. – A jeszcze nawet nie zacząłem go
z ciebie wyciskać…
– Jezu, Rhoan, miej serce. Nie widziałam się z Kel-
lenem od prawie tygodnia. To z nim chcę się po-
bawić, nie z tobą.
Uniósł kpiąco brew. W jego srebrzystych oczach
pojawił się diabelski błysk.
– Pozwolę ci wyjść, jeśli powalisz mnie na matę.
8
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Wolałabym rzucić na nią kogoś innego…
– Jeśli nie będziesz ze mną trenować, każą ci walczyć
z Gautierem. Nie sądzę, by któreś z nas tego chciało.
– I tak będę musiała. Nawet jeśli będę walczyć
z tobą i jakimś cudem uda mi się ciebie pokonać.
I to właśnie było beznadziejne. Nie byłam zbyt
przychylnie nastawiona do wampirów, ale nie-
które z nich – na przykład Quinn, który przebywał
w Sydney, doglądając interesów swoich linii lotni-
czych, oraz Jack, mój szef i zwierzchnik wszystkich
strażników w departamencie – byli naprawdę przy-
zwoici. A Gautier był jedynie świrem o morder-
czych skłonnościach. Fakt, że był strażnikiem i nie
zrobił jeszcze niczego złego, nie znaczył, że nie na-
leżał do przeciwnej strony. Bo był również klonem
stworzonym wyłącznie do jednego konkretnego celu
– przejęcia departamentu. Nie uczynił w tym kie-
runku jeszcze żadnego widocznego ruchu, ale miałam
dziwne przeczucie, że to się wkrótce zmieni.
Rhoan zamarkował kolejny cios. Tym razem pałka
musnęła moje kłykcie, sprawiając ból, ale nie przeci-
nając skóry. Zmieniłam odrobinę pozycję, przygoto-
wując się na prawdziwy atak.
– W takim razie co się dzieje między tobą
a Quinnem?
Nic się nie działo i to był właśnie największy pro-
blem. Po całym cyrku, jaki wiązał się z tym, że ja do-
trzymałam swojej części naszej umowy, Quinn przez
kilka ostatnich miesięcy był właściwie jak kochanek
na odległość. Sfrustrowana głośno wypuściłam po-
wietrze przez zęby, odgarniając pasmo włosów ze
spoconego czoła.
9
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
– Nie możemy porozmawiać o tym po mojej
randce z Kellenem?
– Nie – odparł i natarł na mnie tak szybko, że prak-
tycznie rozmazał mi się przed oczami. Mimo że mo-
głam zlokalizować go jako plamę ciepła dzięki swojej
wampirzej podczerwieni, to tak naprawdę nie było mi
to potrzebne ze względu na wyostrzony wilczy zmysł
słuchu i węchu. Nie tylko słyszałam jego lekkie kroki
na winylowych matach, gdy mnie okrążał, ale mogłam
również namierzyć jego delikatnie pikantny zapach.
A i dźwięk kroków, i zapach dobiegały mnie z tyłu.
Umknęłam mu, obracając się i uderzając o matę.
Zamachnęłam się stopą i tra%łam go z tyłu, tuż pod
kolanem. Rhoan chrząknął, ukazując mi się pod
swoją normalną postacią. Zatoczył się, próbując za-
chować równowagę.
Zerwałam się z ziemi i rzuciłam w jego stronę. Nie
byłam jednak nawet w połowie tak szybka jak on. Na-
tychmiast znalazł się poza moim zasięgiem i pokręcił
głową.
– Nie traktujesz tego poważnie, Riley.
– Oczywiście, że tak. – Jednak nie na tyle, na ile by
chciał. A przynajmniej nie tego wieczoru.
– Aż tak bardzo marzysz o walce z Gautierem?
– Nie, ale naprawdę marzę już o tym, by zobaczyć
się z Kellenem.
Seksualna frustracja nie służy nikomu, a już na
pewno nie wilkołakom. Seks był podstawową częścią
naszej natury – potrzebowaliśmy go równie mocno,
co wampiry krwi. A ten przeklęty trening zabierał mi
tak dużo wolnego czasu, że nie mogłam nawet zdążyć
w porę do Blue Moon i trochę sobie ulżyć.
10
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
Odetchnęłam kolejny raz i spróbowałam uciszyć
myśli. Mimo że nie chciałam zrobić krzywdy swo-
jemu bratu, to wszystko wskazywało na to, że był to
jedyny sposób, by w końcu wyjść z tej sali. Więc nie
miałam wyboru.
Gdyby jednak udało mi się go pokonać, Jack
mógłby uznać to za znak, że jestem gotowa na więcej.
Część mnie właśnie tego się obawiała – że bez względu
na to, co mówił Jack, Rhoan miał rację, gdy powie-
dział, że nie powinnam się za to zabierać. Że nigdy
nie będę gotowa, niezależnie ile godzin treningu mia-
łabym za sobą.
Że na pewno coś schrzanię i narażę ich wszystkich
na niebezpieczeństwo.
Nie żeby Rhoan dokładnie tak to ujął. Ale wraz ze
zbliżaniem się misji inˆltracji kartelu przestępczego
Deshona Starra ta myśl coraz częściej pojawiała się
w mojej głowie.
– To głupia zasada, dobrze o tym wiesz – powie-
działam w końcu. – Walka z Gautierem niczego nie
udowadnia.
– Jest najlepszy w swojej kategorii. Pojedynek
z nim przygotowuje strażników na to, z czym mogą
zetknąć się w przyszłości.
– Tyle że różnica polega na tym, że ja nie mam za-
miaru zostać strażnikiem na pełen etat.
– Teraz już nie masz wyboru, Riley.
Doskonale zdawałam sobie z tego sprawę, co
jednak wcale nie oznaczało, że nie mogłam prze-
ciwko temu protestować, nawet jeśli moje odgra-
żanie się było tylko czczym gadaniem. Gdyby Jack
powiedział mi dzisiaj, że mogę odejść, oczywiście nie
11
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
zrobiłabym tego za żadne skarby świata, bo nie chcia-
łabym stracić szansy na ukaranie Deshona Starra. I to
nie tylko z powodu tego, co zrobił mnie, ale również
Mishy, partnerowi Kade’a i innym niezliczonym ko-
bietom i mężczyznom, którzy nadal byli uwięzieni
w porozrzucanych po kraju ośrodkach rozrodczych.
Nie wspominając już o stworzeniach powołanych
do życia w jego laboratoriach – odrażających stwo-
rach, których sama natura nigdy by nie stworzyła, bo
powstały tylko po to, by zabijać i umierać na rozkaz
swego pana.
Oblizałam usta i spróbowałam skoncentrować się
na Rhoanie. Jeśli jedynym sposobem na wydostanie się
stąd było powalenie go na matę, to musiałam to zrobić.
Pragnęłam – musiałam – pożyć jeszcze przez chwilę
normalnym życiem, zanim znów zaczną się kłopoty.
A one właśnie się zbliżały. Czułam to.
W jednym z okien, po prawej stronie Rhoana,
mignął jakiś cień. Biorąc pod uwagę, że dochodziła
szósta, najprawdopodobniej był to któryś ze straż-
ników przygotowujących się na nocne polowanie.
Sala treningowa znajdowała się na piątym piętrze pod
ziemią, zaraz obok pokojów sypialnych strażników.
Co zabawne, w części z nich stały trumny. Niektóre
wampiry po prostu uwielbiały żyć zgodnie z ludz-
kimi oczekiwaniami, nawet jeśli te miały się nijak do
rzeczywistości.
Choć i tak żaden człowiek nigdy tutaj nie scho-
dził. To by było jak wejście jagnięcia do jaskini pełnej
wygłodniałych lwów. Powiedzieć, że sprawy szybko
przyjęłyby nieprzyjemny obrót, to zdecydowanie de-
likatne określenie tego, co by go tam czekało. Bo co
12
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
prawda strażnikom płacono za ochronę ludzi, ale nie
mieliby problemu, by się także nimi pożywić.
Cień mignął w kolejnym oknie. Tym razem Rhoan
spojrzał w tamtą stronę. To trwało tylko sekundę, ale
wystarczyło, by w mojej głowie pojawił się pewien
pomysł.
Zakręciłam się w miejscu, wyprowadzając kop-
niaka bosą stopą. Moja pięta prześlizgnęła się po jego
brzuchu, zmuszając go do cofnięcia się. Zatoczył łuk
swoją pałką, która przecięła powietrze o milimetry
od mojej łydki. Rhoan wykorzystał siłę rozpędu, ob-
racając się i kopiąc jednym płynnym ruchem. Jego
stopa znalazła się tuż obok mojego nosa. Gdybym nie
odchyliła się w porę, to pewnie by mnie tra‡ł.
Rhoan kiwnął głową z aprobatą.
– Wreszcie pokazałaś, na co cię stać.
Odchrząknęłam, zmieniając pozycję i przerzu-
cając pałkę z ręki do ręki. Dźwięk drewna uderzają-
cego o ciało rozbrzmiewał echem w otaczającej nas
ciszy. Mięśnie ramion Rhoana napięły się. Podtrzy-
małam jego spojrzenie, a potem chwyciłam pałkę lewą
ręką i zamachnęłam się. Tylko po to, żeby zatrzymać
się w pół ruchu i spojrzeć ponad jego ramieniem.
– Witaj, Jack.
Rhoan odwrócił się, a ja wykorzystałam chwilę
jego nieuwagi, by przypaść do podłogi i podciąć mu
nogi. Uderzył w matę z głośnym plaśnięciem. Zasko-
czenie malujące się na jego twarzy szybko ustąpiło
miejsca śmiechowi.
– To najstarszy z możliwych trików, a ja właśnie
dałem się na niego nabrać.
Rzuciłam mu krzywy uśmiech.
13
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
– Czasami stare sztuczki się przydają.
– A to oznacza, że masz wolne. – Wyciągnął dłoń.
– Pomóż mi wstać.
– Nie jestem taka głupia, braciszku.
Rozbawienie zamigotało w jego srebrzystych
oczach, gdy podniósł się z maty.
– Warto było spróbować.
– Mogę już iść?
– Taka była umowa – powiedział, przechodząc
przez salę do barierki, na której powiesił ręcznik.
– Ale masz tu być jutro rano, punkt szósta.
Jęknęłam.
– To czysta złośliwość.
Rhoan wytarł ręcznikiem swoje mokre od potu,
sterczące rude włosy. Mimo że nie widziałam wyrazu
jego twarzy, wiedziałam, że się uśmiecha. Czasami
mój brat potra‡ł być naprawdę nieznośny.
– Następnym razem przemyśl opcję z oszukiwaniem.
– To nie oszustwo, skoro działa.
Uśmiech nadal błąkał się po jego twarzy, ale nie-
stety nie dosięgał oczu. Rhoan się martwił, i to
bardzo, moim udziałem w misji, na którą niedługo
mieliśmy wyruszyć. Nie chciał, żebym się w to pako-
wała. Równie mocno jak ja, nie chciałam zostać straż-
nikiem. Jednak pamiętał o tym, co powiedział mi już
wiele lat temu – niektóre ścieżki w życiu po prostu
trzeba przejść. Nie ma wyboru.
– Jesteś tutaj, by nauczyć się obrony i ataku – po-
wiedział. – Bezmyślne sztuczki nie uratują ci życia.
– Ale skoro czasem działają, to z nich też trzeba
korzystać.
Pokręcił głową.
14
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Wygląda na to, że nie będę w stanie przemówić ci
do rozsądku, dopóki nie pójdziesz na tę swoją orgietkę.
– Cieszę się niezmiernie, że wreszcie dotarł do
ciebie sens rozmowy, jaką prowadzimy od godziny
– odgryzłam się, szczerząc zęby w uśmiechu. – Poza
tym ta sytuacja ma też swoje plusy. Liander bardzo
się ucieszy, widząc cię w domu o normalnej godzinie.
Rhoan mruknął coś pod nosem.
– Cóż, gdyby nie był tak cholernie nadopiekuńczy
i tak bardzo się mnie nie trzymał, mógłby widywać
mnie o wiele częściej.
Uniosłam brwi, zdumiona irytacją w jego głosie.
– Daje ci wolną rękę, żebyś mógł spotykać się
z kim tylko chcesz. Z trudem można to nazwać na-
dopiekuńczością.
– Wiem, ale… – urwał i wzruszył ramionami. – Nie
jestem pewien, czy mogę dać mu to, czego tak pragnie.
I nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie to zrobić.
Dwa miesiące temu prawie to samo powiedziałam
Quinnowi. Zaskakujące, jak podobnym torem toczyło
się nasze życie miłosne – jednak powody, dla których
powiedziałam to wszystko Quinnowi, sporo różniły
się od stwierdzenia mojego brata. Rhoan naprawdę
kochał Liandra. Nie mogłam powiedzieć tego samego
o moich uczuciach do Quinna. Cholera, nie licząc
sfery seksualnej, tak naprawdę ledwie się znaliśmy.
Liander był z Rhoanem na dobre i na złe. A Quinn
ulotnił się po raz kolejny, pomimo swoich deklaracji,
że nie zostawi mnie samej, dopóki nie odkryjemy
wszystkiego, co mógł nam dać nasz związek.
Nie miałam tylko pojęcia, jakim cudem chciał to
robić aż z Sydney. Może uznał, że byłam dla niego
15
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
zbyt wielkim utrapieniem i że prościej będzie mnie
zostawić. Chociaż biorąc pod uwagę to, że dzieliliśmy
ze sobą niesamowicie erotyczne sny, wątpiłam, by
odejście od siebie było dla nas możliwe.
Położyłam dłoń na ramieniu Rhoana i uścisnęłam
je lekko.
– Liander cię kocha. I będzie na ciebie czekał.
Rhoan spojrzał na mnie.
– Nie wiem, czy jestem wart takiego poświęcenia.
Uniosłam brwi.
– Gdybyś nie zauważył, ja też jestem ci bardzo
oddana.
Połaskotał mnie w policzek.
– Tak, ale jesteś moją siostrą bliźniaczką i człon-
kiem mojej sfory. Musisz być oddana.
– To prawda – odparłam przyciszonym głosem.
– Jednak fakt, że nasza sfora nas nie kochała, nie
znaczy, że nie jesteśmy warci miłości.
Ileż to razy Rhoan mówił mi to samo w ciągu
ostatnich lat? A teraz, kiedy i on miał kryzys, sam nie
umiał uwierzyć we własne słowa.
Na jego ustach pojawił się słodki, ale nieco smutny
uśmiech.
– Różnica między nami polega na tym, że ja
nie chcę się ustatkować. Nigdy. Chcę być wolny, by
móc spotykać się z kim tylko zapragnę i gdzie tylko
chcę.
– Z kim tylko chcesz? – przerwałam mu. W moim
głosie słychać było rozdrażnienie. – Tylko mi nie
mów, że nadal spotykasz się z Davernem.
Rhoan miał w sobie choć tyle przyzwoitości, żeby
wyglądać na skruszonego.
16
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Tylko wtedy gdy jest w mieście, a teraz nie zdarza
się to zbyt często.
– A czy ty przypadkiem nie powiedziałeś Lian-
drowi, że wy dwaj nie jesteście już razem?
– Bo nie jesteśmy. Teraz to coś na kształt prze-
lotnej znajomości.
– To tylko drobna różnica, z której Liander na
pewno nie będzie zadowolony.
Rhoan wzruszył ramionami.
– Możliwe, że moja niezdolność do zaangażo-
wania się w związek jest po prostu częścią tego, jaki
jestem.
Wiedziałam, że odwołuje się teraz do swojej sek-
sualności bardziej niż do faktu bycia strażnikiem czy
mieszańcem. A to mnie rozzłościło.
– Liander jest taki sam jak ty. Chce się ustatkować.
Nie wymyślaj żadnych wymówek tylko dlatego, że się
boisz.
Jego brwi uniosły się ze zdumienia, ale błysk
w jego srebrzystych oczach utwierdził mnie w prze-
konaniu, że tra‡łam w czuły punkt.
– Boję?
– Oczywiście. Ustatkowanie się oznacza zaan-
gażowanie. A ty nie chcesz poświęcać się żadnemu
związkowi nie z powodu tego, czym jesteś, tylko z po-
wodu tego, co robisz. Przyznaj to przed samym sobą
– i przed nim.
– Liander zasługuje na kogoś lepszego niż partner
na pół etatu.
– Możliwe – zgodziłam się, wyciągając z Rhoana tę
zaskakującą odpowiedź. – Ale ani ty, ani ja nie mamy
prawa decydować za niego. To jego wybór i jego życie.
17
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
Rhoan roześmiał się cicho, a potem pochylił
w moją stronę i pocałował mnie w czoło.
– Jak na dziewczynę jesteś całkiem bystra. Mam na-
dzieję, że skorzystasz z tej rady w swoim własnym życiu.
– Ja? Skorzystać z rady? Prędzej śnieg spadnie na
gwiazdkę, niż do tego dojdzie.
Zwłaszcza że grudzień był w Melbourne pier-
wszym z letnich miesięcy. Musiałoby dojść do ja-
kiejś katastrofy klimatycznej, żeby tak się stało. Skoro
jednak w moim życiu pojawiło się ostatnio mnóstwo
dziwacznych zwrotów akcji, nie zdziwiłabym się,
gdyby i śnieg naprawdę zaczął padać w święta.
I gdybym ja sama skorzystała z którejś z dawanych
przeze mnie rad.
Wręczyłam Rhoanowi pałkę i popchnęłam go
lekko w stronę wyjścia.
– Jedź już i porozmawiaj z nim o tym.
– Nie chcesz, żebym odprowadził cię do przebie-
ralni?
– Nie, dam sobie radę. – Sala była monitorowana
przez ochronę za każdym razem, gdy ktoś tutaj ćwi-
czył. Nie miałam wątpliwości, że Jack kręci się w po-
bliżu. W końcu miał powód, by dbać o to, bym nadal
była w jednym kawałku. Nie tylko dlatego, że chciał,
bym wzięła udział w misji. Dokładał wszelkich starań,
żebym została w pełni wykwaliˆkowanym strażnikiem.
– Widzimy się jutro rano.
Kiwnął głową, przerzucił sobie ręcznik przez
ramię i wyszedł, pogwizdując. Najwidoczniej nie
tylko ja spodziewałam się dobrej zabawy.
Uśmiechając się pod nosem, ruszyłam na drugi ko-
niec sali, gdzie czekał na mnie ręcznik i butelka wody.
18
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
Owinęłam go wokół kucyka i wyżęłam pot z włosów,
a potem otarłam kark i twarz. Może i nie walczyłam
dzisiaj na miarę wszystkich swoich możliwości, ale
trenowaliśmy od kilku godzin, więc moja granatowa
koszulka była prawie czarna od potu. Równie dobrze
mogłam wziąć prysznic tutaj – znając moje szczę-
ście, Kellen będzie czekał na mnie, zanim dojadę do
domu. I mimo że większość wilków wolała naturalny
zapach od syntetycznego, to w tej chwili pachniałam
aż nazbyt naturalnie.
Sięgnęłam po butelkę z wodą i zamarłam, czując
dreszcz niepokoju przebiegający po mojej skórze.
Rhoan wyszedł, ale nie byłam już sama.
Moje wcześniejsze przeczucie okazało się praw-
dziwe – kłopoty były o krok ode mnie.
Na dodatek pojawiły się pod postacią Gautiera.
Trzymając ręcznik w dłoni, odwróciłam się z po-
zorną swobodą w jego stronę. Stał przy oknie w końcu
sali – wysoki, umięśniony, wredny facet, który pach-
niał równie paskudnie, co wyglądał.
– Widzę, że nadal nie udało ci się wziąć kąpieli. – To
nie był najmądrzejszy komentarz, jaki kiedykolwiek
rzuciłam pod jego adresem, ale jeśli chodziło o Gau-
tiera, jakoś nie potra‡łam utrzymać języka za zębami.
To była wada, która niechybnie wpędzi mnie
kiedyś w tarapaty – jeśli nie dziś wieczorem, to
w przyszłości.
Skrzyżował ramiona i uśmiechnął się. W jego
uśmiechu nie było nic miłego, a w obojętnych, brą-
zowych oczach nie dostrzegłam ani szczypty nor-
malności, która świadczyłaby o jego dobrej kon-
dycji psychicznej.
19
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
– Widzę, że w sytuacjach, w których nawet szale-
niec zastanowiłby się dwa razy, ty nadal gadasz za-
miast dwa razy pomyśleć.
– Taka już moja słabość. – Zaczęłam wymachiwać
ręcznikiem i zastanawiać się, jak długo ochronie zajmie
dotarcie tutaj. O ile Jack w ogóle im na to pozwoli.
– Zauważyłem.
Trudno żeby nie zauważył, skoro większość moich
obelg dotyczyła w jakiś sposób właśnie jego.
– Co tutaj robisz, Gautier? Nie masz przypadkiem
jakichś drani do zabicia?
– Owszem, mam.
– W takim razie czemu nie polujesz na nich w te-
renie, tak jak zrobiłby każdy posłuszny świr na twoim
miejscu?
Jego przebiegły uśmiech sprawił, że poczułam
zimny dreszcz przebiegający po kręgosłupie. Gautier
był na polowaniu.
Polował na mnie.
Kurwa mać.
Te słowa niezupełnie oddawały ogrom kłopotów,
w jakie się właśnie wpakowałam, ale w tej chwili tylko
takie przychodziły mi do głowy.
Tak samo jak myśl, że zostałam w to wrobiona, że
to właśnie było to, co zamierzał zrobić Jack, kiedy za-
aranżował tę sesję treningową.
Rhoan na pewno nie miał o tym pojęcia. Nigdy by
się na coś takiego nie zgodził. Nigdy.
– Przyszedłeś tu po to, żeby sprawdzić moje
możliwości?
Bijące od niego rozbawienie otoczyło mnie jak
oślizgłe wodorosty z dna stawu.
20
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Bystra z ciebie dziewczynka.
Najwidoczniej niezbyt bystra. Powinnam była wie-
dzieć, że Jack knuł coś za moimi plecami. Przez cały
dzień zachowywał się jak jowialny wujek – pewny
znak tego, że wkrótce miałam wpaść po uszy w bagno.
Tylko dlaczego kazał mi się pojedynkować z Gau-
tierem tak szybko? Przecież trenowałam dopiero od
dwóch miesięcy. Większość przyszłych strażników
ma przynajmniej rok, zanim dostąpią zaszczytu bycia
rozgniecionym na papkę przez Gautiera.
Możliwe że coś się zmieniło. Coś, co zmusiło go
do zmiany planów.
Pomimo trudnego położenia poczułam przy-
pływ ekscytacji. Chciałam to zakończyć. Wrócić do
normalnego życia – chociaż biorąc pod uwagę to, że
upłynęło już sześć miesięcy od momentu wstrzyk-
nięcia mi eksperymentalnego leku na bezpłodność,
normalność mogła równie dobrze należeć do prze-
szłości. Skoro ten lek zmieniał nieodwracalnie pod-
stawową cząstkę tego, czym byłam – tak jak w przy-
padku innych mieszańców – to te zmiany wkrótce
zaczną być widoczne.
Gautier ruszył leniwym krokiem w moją stronę.
W dalszym ciągu machałam ręcznikiem, przyglą-
dając mu się spod przymrużonych powiek. Nigdy
nie uda mi się go pokonać i oboje doskonale o tym
wiedzieliśmy. Jednak jeśli miałam teraz polec, to na
pewno nie bez walki.
Zatrzymał się w połowie sali.
– Gotowa?
Uniosłam brew, udając pewność siebie, której
wcale nie czułam. Zupełnie bezcelowe, zważywszy, że
21
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
był wampirem i wiedział, jak bardzo przyśpieszyło mi
tętno. Na pewno domyślał się, że to strach, a nie pod-
niecenie, pulsował teraz w moich żyłach.
Strach i ja byliśmy starymi znajomymi. Nie za-
trzymał mnie przedtem i teraz też mu się nie uda.
– Wszystkim swoim oƒarom dawałeś najpierw
ostrzeżenie?
– Tak.
Stojący w całkowitym i absolutnym bezruchu
Gautier przypominał mi węża szykującego się do
ataku. Sprawił, że zaczęłam się go naprawdę bać.
– Po co to robisz?
– Bo rozkoszowanie się strachem mojej oƒary jest
niemal tak samo upajające jak smak krwi. – Urwał,
by wziąć głęboki oddech. W jego pozbawionych wy-
razu oczach pojawiła się ekstaza. Dreszcze przebie-
gające mi po plecach przypominały teraz lawinę.
– Czuję twój strach, Riley. Jest wyjątkowy.
– Jesteś chory. Wiesz o tym, prawda?
– Ale jestem też bardzo dobry w tym, co robię.
W jego oczach czaiła się zapowiedź śmierci. Do-
myśliłam się, że on i ja będziemy ze sobą walczyć, i to
naprawdę, aż do samego końca. Nie tutaj, nie w depar-
tamencie, ale gdzieś na jego terenie i na jego zasadach.
Dostałam gęsiej skórki. Zwalczyłam chęć rozma-
sowania ramion. Jasnowidztwo może i było moim
ukrytym talentem, ale czasami wolałabym go nie mieć.
Zwłaszcza gdy podpowiadało mi o kłopotach,
które zaraz staną się moim udziałem.
Gautier wyprostował palce i po chwili zniknął
mi sprzed oczu. Jego kroki słyszalne na matach zda-
wały się lekkie jak piórko, praktycznie bezgłośne.
22
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
Żałowałam, że nie mogłam powiedzieć tego sa-
mego o jego zapachu, który aż zatykał nos. Był pełen
odoru śmierci i tak obrzydliwy, że oddech uwiązł mi
w gardle. Niesamowicie utrudniał koncentrację.
A jeśli jej w porę nie odzyskam, to wszystko
skończy się dla mnie bardzo, bardzo źle.
Chociaż i tak nie miałam nadziei, że będzie inaczej.
Zamrugałam, przechodząc na podczerwień, i ob-
serwowałam zbliżającą się do mnie plamę ciepła. Była
coraz bliżej. I bliżej. Dosłownie w ostatnim momencie
zamachnęłam się ręcznikiem, zahaczając nim o ka-
mienne rysy jego twarzy, i czym prędzej umknęłam
mu z drogi.
Zaprzestał pościgu. Zatrzymał się w miejscu
i uniósł dłoń do twarzy. Mimo że celowałam w jego
oczy, ręcznik uderzył go w policzek. Wystarczająco
mocno, by rozciąć go do krwi. To nie była najmą-
drzejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłam, ale niech
mnie szlag, jeśli widok jego krwi nie ucieszył mnie
choć odrobinę. Bez wątpienia zostanę za to stłuczona
na kwaśne jabłko, ale przynajmniej udało mi się do-
konać czegoś, czego nie był w stanie zrobić żaden
strażnik – upuścić trochę krwi wielkiemu Gautierowi.
Z drugiej strony żaden strażnik nie był na tyle
szalony, żeby stawić mu czoła i być uzbrojonym wy-
łącznie w ręcznik.
Gautier przesunął palcem po płytkiej rance.
Nawet z takiej odległości widziałam kroplę krwi na
jego czubku. Nasze spojrzenia się spotkały, a ja ko-
lejny raz dostrzegłam w nich zapowiedź śmierci.
Przez dwie sekundy rozważałam możliwość
ucieczki. Chciałam znaleźć się jak najdalej od tej sali
23
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
i stojącego w niej psychopaty. Ale jeśli to zrobię, zos-
tanę odsunięta od misji. W tej chwili pragnienie zem-
sty górowało nad moim strachem przed Gautierem.
Zlizał kroplę krwi z palca, a potem odezwał się
poważnym i jednocześnie śmiertelnie niebezpiecz-
nym głosem:
– Zapłacisz mi za to.
– Och, już się boję. – Co właściwie było prawdą.
Każdy z choć odrobiną zdrowego rozsądku za nic
w świecie nie chciałby się teraz zamienić ze mną
miejscami. Może poza moim bratem.
Zmarszczyłam brwi. Rhoan będzie wiedział, co się
dzieje – w końcu poczuje mój strach. Dlaczego więc
nie było go tutaj? Dlaczego nie interweniował?
Gautier rzucił mi uśmiech podobny do tego, jakim
kot mógł obdarzyć mysz przed pożarciem, a potem
znów zniknął mi sprzed oczu. Śledziłam go za pomocą
podczerwieni, czekając, aż się zbliży, a następnie ci-
snęłam mu ręcznik w twarz i przypadłam do ziemi,
obracając się i próbując podciąć mu nogi. Uchylił się
przed ręcznikiem i przed moim kopniakiem. Jego
pięść wystrzeliła w moim kierunku. Zrobiłam unik,
czując, jak poruszone siłą ciosu powietrze muska
skórę mojego policzka. Chwilę później rzuciłam się
do przodu, łapiąc go za kolano i powalając na ziemię.
Oboje uderzyliśmy w maty. Zdążyłam jeszcze zdzielić
go po nerkach, zanim udało mi się wstać i odsunąć
na bezpieczny odległość. W walce na krótki dystans
nie miałam z nim żadnych szans. Musiałam zadawać
ciosy i robić uniki, i tak w kółko, dopóki starczy mi sił.
Ten drań nie miał w sobie za grosz uprzejmości,
żeby jęknąć z bólu pod wpływem siły mojego ciosu.
24
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
Wstał nieśpiesznie z podłogi, zachowując pozorny
spokój, ale w jego oczach czaiła się chęć mordu.
Otarłam pot z czoła, a potem rozprostowałam
palce, próbując się rozluźnić. Gautier nie zabije mnie
tutaj. Musiałam w to wierzyć.
– Bardzo dobrze – odezwał się tym swoim
wrednym, zbyt pewnym siebie tonem, który przy-
prawił mnie o zimny dreszcz. – Niewielu ludziom
udało się dokonać tego, co przed chwilą zrobiłaś.
Ciekawe, czy nadal żyli, by móc podzielić się
z innymi tym doświadczeniem. Znając Gautiera, to
pewnie nie.
– Wygląda na to, że będę się musiał bardziej po-
starać – dodał.
O kurwa.
Myśl ledwo pojawiła się w mojej głowie, gdy Gau-
tier rzucił się na mnie jak jastrząb, przewyższając
mnie pod względem szybkości, mocy i niewiary-
godnej siły. Robiłam tyle uników i bloków, ile się dało,
częstując go kopniakami i ciosami, ale miałam świa-
domość, że i tak go nie pokonam. Zresztą oboje do-
skonale o tym wiedzieliśmy. Gautier nie musiał być
szybki. Wystarczyło, że był ode mnie silniejszy i miał
większe doświadczenie.
Po jakimś czasie nie zdołałam zasłonić się przed
kilkoma uderzeniami. Brakowało mi tchu, byłam po-
obijana i posiniaczona, ale jakimś cudem trzymałam
się jeszcze na nogach. Mimo ciągłego blokowania
i walki, pięść Gautiera trzasnęła mnie w podbródek
tak, że aż odskoczyła mi głowa. Zachwiałam się i po-
leciałam w tył. Gwiazdy zatańczyły mi przed oczami.
Mój umysł spowiła ciemność. Wydawało mi się, że
25
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
zaraz stracę przytomność, ale potrząsnęłam głową,
odpędzając od siebie to wrażenie, i wylądowałam jak
kot na czterech łapach. W ulotnym przebłysku świa-
domości dostrzegłam swojego brata i jego palce zaciś-
nięte do białości na barierce. Zobaczyłam czterech
przytrzymujących go ochroniarzy. I obserwującego
to wszystko Jacka.
Wtem w powietrzu rozszedł się zapach Gautiera
przymierzającego się do kolejnego skoku. Gdyby
teraz przyszpilił mnie do ziemi, to byłby koniec. Od-
toczyłam się na bok i zrobiłam wykop. Tra…łam go
w kostkę. Poczułam, jak ciało i kość ustępują pod na-
porem mojej siły. Z ust Gautiera wydobył się zdu-
szony warkot. Furia wykrzywiła martwe rysy jego
twarzy. Obrócił się i chwycił mnie za nogę, chociaż
próbowałam mu umknąć.
Omal nie wrzasnęłam, gdy przyciągnął mnie do
siebie, ale udało mi się zdusić ten krzyk na tyle, że
z moich ust uciekło jedynie przerażone sapnięcie.
Odwróciłam się, ignorując igły bólu wbijające się
w nogę, i próbowałam tra…ć go stopą.
A on tylko się roześmiał. Roześmiał.
Niezbyt mądre posunięcie w starciu z wilkołakiem
– nawet jeśli szanse nie są po jego stronie. Równie
dobrze można by było machać czerwoną płachtą na
wściekłego byka.
Fala dzikiego gniewu momentalnie dodała mi sił.
Przywołałam czającego się w moim wnętrzu wilka,
czując moc przemiany przepływającą wokół mnie
i przeszywającą mnie na wskroś, iskrzącą w ży-
łach, mięśniach i kościach. Wszystko rozmazało mi
się przed oczami. Poczułam, jak ból i furia powoli
26
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
ustępują. Moje kończyny uległy skróceniu, zmieniły
kształt i ułożenie. Po kilku chwilach zamiast człowieka
na macie stał wilk. Tego ruchu Gautier na pewno się
nie spodziewał i przez sekundę stał jak skamieniały,
nie reagując na nic. Wyrwałam nogę z jego uścisku,
a potem zerwałam się do skoku i wylądowałam na
nim. Moje ostre zęby wgryzły się w jego rękę i prze-
cięły skórę, równie łatwo jak nożyczki papier.
Krew Gautiera zalała mi pysk. Była jeszcze gorsza
niż jego zapach. Zakrztusiłam się, plując dookoła nią
i kawałkami ciała. Nagle jego pięść wbiła się z całej
siły w mój bok. Doleciał mnie trzask pękającej kości,
a wszystko spowiła czerwona mgła. Siła ciosu spra-
wiła, że poleciałam w tył. Zdążyłam jeszcze w porę
zmienić kształt i grzmotnęłam w matę tak mocno, że
całe powietrze uciekło mi z płuc. A może po prostu
nie było go wystarczająco dużo, bo w płucach paliło
mnie jak diabli i nie mogłam zaczerpnąć tchu, choć
bardzo się starałam. Czułam jedynie ból i strach.
I szum powietrza zwiastujący kolejny atak Gautiera.
– Przestań – rozległ się donośny głos Jacka.
Wyglądało na to, że Gautier wcale go nie usłyszał.
A może po prostu nie chciał usłyszeć, bo nagle zna-
lazł się tuż obok mnie, a zbliżająca się w stronę mojej
twarzy pięść, była jedyną rzeczą w zasięgu mojego
wzroku. Zwinęłam się w kłębek, osłaniając się najle-
piej, jak tylko mogłam, ale wiedziałam, że to nigdy
nie wystarczy.
– Powiedziałem, przestań!
Cios nie sięgnął celu. Po kilku sekundach otwo-
rzyłam oczy i zobaczyłam górującego nade mną
Gautiera. Jego pięść nadal znajdowała się o kilka
27
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
centymetrów od mojej twarzy. Ręka mu drżała, zu-
pełnie jakby walczył z jakąś niewidzialną, krępu-
jącą go siłą. Na jego czole dostrzegłam kropelki potu,
a w oczach czający się strach.
To Jack zatrzymał cios. To on go teraz kontrolował.
Nie …zycznie, ale za pomocą psychiki. I to w dodatku
tutaj, na tej sali, w budynku wypełnionym po brzegi
paralizatorami mentalnych talentów.
A to oznaczało, że Jack był o wiele potężniejszy
i bardziej niebezpieczny, niż mi się wydawało.
– Gautier, wycofaj się. Idź do centrum medycz-
nego, żeby opatrzyć rany.
– To jeszcze nie koniec – syknął Gautier, odsu-
wając się. – Zadbam, żeby do niego doszło, możesz
mi wierzyć.
Milczałam, nie mogąc wyksztusić z siebie nawet
słowa. Patrzyłam tylko, jak odchodzi, kulejąc lekko,
i próbowałam zaczerpnąć odrobinę powietrza w płuca.
Rhoan natychmiast znalazł się przy mnie, badając
dłońmi moją twarz i szyję. Był przerażony.
– Nic mi nie jest, naprawdę – wykrztusiłam za-
chrypniętym głosem. Mój brat nie wyglądał jednak
na przekonanego.
– Zabiję tego…
Położyłam mu palec na ustach.
– Nie.
Ten drań był mój. To ja go zabiję, nawet jeśli będę
musiała to zrobić z ukrycia i za pomocą karabinu.
Rhoan chwycił mnie za rękę i przycisnął ją sobie
do serca. Biło jak szalone, zapewne ze strachu. Zu-
pełnie jak moje.
– Nie miał żadnego prawa…
28
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Mogę się założyć, że miał każde prawo. Nasz drogi
szef planował to od samego początku. Pomóż mi wstać.
Zrobił to, a ból przeszył moją klatkę piersiową.
Wrażenie było podobne do tysięcy rozgrzanych do
czerwoności igieł, które wbiły się w mięśnie o wiele
za głęboko. Syknęłam, wspierając się na bracie, gdy
pomieszczenie zawirowało mi przed oczami.
– Nie byłaś gotowa…
– A czy ktokolwiek jest gotów do walki z Gau-
tierem? – Szczęka bolała mnie od mówienia. Skrzy-
wiłam się z bólu. Obmacałam ją, żeby sprawdzić ob-
rażenia. Lewa strona mojej twarzy była spuchnięta
i tak obolała, że nawet najlżejszy dotyk sprawiał ból.
Wilkołacze zdolności sprawiały, że leczyłam się nad-
zwyczaj szybko, ale na siniaki niewiele mogłam po-
radzić. Zanim wrócę do domu, siniaki udekorują
mnie od stóp do głów. I to by było na tyle, jeśli chodzi
o moją gorącą randkę z Kellenem.
W ciszy rozległy się czyjeś kroki. Nie musiałam
nawet wdychać piżmowego zapachu, który rozszedł
się w powietrzu, żeby wiedzieć, że to Jack. Rhoan
również nie musiał tego robić. Jego ciało napięło się
gwałtownie, a ja poczułam bijącą od niego wście-
kłość. Zanim udało mi się otworzyć usta, by ostrzec
Jacka, Rhoan zdążył się odwrócić i zadać cios.
Jack złapał jego zwiniętą pięść w swoją dłoń.
Trzymał ją z taką łatwością, jakby cała siła i tężyzna
&zyczna Rhoana była niewiele większa niż u sprawia-
jącego kłopoty dziecka.
– Mam swoje powody – powiedział. Spojrzenie
zielonych oczu miał równie głębokie co głos. – Za-
ufajcie mi, wiem, co robię.
29
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
Rhoan wyrwał dłoń z jego uścisku.
– Gautier prawie ją zabił!
– Jestem przekonany, że zrobiłby to z rozkoszą, ale
nie to miałem na myśli.
– A co? Fakt, że udało ci się go powstrzymać,
i to w budynku pełnym paralizatorów mental-
nych talentów? – Pomasowałam delikatnie stłu-
czenie w boku, zastanawiając się, czy nie złamałam
sobie przypadkiem żebra. Promieniujący w nim ból
idealnie by do tego pasował. Zmiana kształtu wy-
leczyłaby każde złamanie, ale nie niwelowała ani
bólu, ani sińców. Na dodatek całkowicie zrujnowała
mi ubranie. Związałam końce porwanej koszulki,
żeby biust nie wyskoczył mi na wierzch, i dodałam:
– Właśnie mu pokazałeś, że w rzeczywistości jesteś
silniejszy, niż by się mogło wydawać.
W oczach Jacka pojawiło się przelotne rozbawienie.
– Zgadza się, ale to wyłącznie efekt uboczny.
– W takim razie jaki był cel tego wszystkiego?
– zapytał Rhoan ostrym tonem. – Stłuc ją na miazgę,
gdy jeszcze nie jest gotowa?
Jack uniósł pytająco brwi.
– Ilu w pełni wykwali‡kowanych strażników wytrzy-
mało co najmniej dziesięć minut walki z Gautierem?
– Niewielu, ale…
– Tylko jeden – przerwał mu Jack. – Ty. A Riley
dokonała czegoś, czego nawet ty nie byłeś w stanie.
Raniła go. Upuściła mu trochę krwi.
– Czym udało mi się go wkurzyć – mruknęłam.
– Od teraz będę musiała na siebie naprawdę uważać.
– Nawet Gautier nie odważy się napaść na ciebie
przez kilka najbliższych dni. Ale to bez znaczenia,
30
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
bo ciebie tu nie będzie. – Zawahał się, ściszając
odrobinę głos. – Moment rozpoczęcia misji został
przyśpieszony.
A więc miałam rację. Poczułam, jak coś wewnątrz
mnie drży. Nie byłam jednak w stanie określić, czy
działo się tak z powodu podniecenia, czy strachu.
Najprawdopodobniej była to ulga. Bez względu na
to, jak potoczy się moje życie, dobrze będzie móc się
z tym wszystkim uporać i przestać wreszcie oglądać
się z obawą przez ramię. Uniosłam pytająco brew.
– Doszło do przełomu?
– Do kilku.
– Riley nie jest na to gotowa – odezwał się Rhoan
z furią mimo cichego głosu.
– Czy w twojej opinii będę na to kiedykolwiek go-
towa? – Dotknęłam dłonią jego policzka i uśmiech-
nęłam się. – Oboje wiemy, że odpowiedź brzmi „nie”.
– Nie powinnaś brać w tym udziału.
– Ale muszę. Może i zostałam w to wmieszana bez
swojej zgody, ale teraz nie mam zamiaru odpuszczać
i doprowadzę to wszystko do końca.
– Ale…
– Nie – przerwałam mu. – Nie zmienię decyzji. Nie
wycofam się z tego, bez względu na to co i kogo będę
musiała zabić. Ci dranie zapłacą za to, co mi zrobili.
Rhoan wpatrywał się we mnie z uwagą, a potem
westchnął i zdjął moją rękę ze swojego policzka, ści-
skając ją lekko.
– Uparta z ciebie suka.
– Podobna do brata – rzuciłam oschle.
Na twarzy Rhoana pojawił się uśmiech. Ten
uśmiech zniknął jednak w chwili, w której odwrócił
31
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
się w stronę Jacka i obrzucił go morderczym
spojrzeniem.
– Dopadnę cię, jeśli coś jej się stanie.
– Riley bez wątpienia zrobi to samo, gdyby to tobie coś
się stało. – Jack zawahał się, rozglądając dookoła. Jedy-
nymi osobami w pomieszczeniu oprócz nas było czterech
ochroniarzy stojących przy wyjściu, a Jack ostatnio ni-
komu nie ufał. Zwłaszcza że żadne z nas nie miało pojęcia,
kto jeszcze w departamencie mógł współpracować z Gau-
tierem. – Zgłoście się do Genoveve jutro o dziewiątej.
Genoveve było jednym z głównych źródeł klonów
produkowanych od co najmniej kilku lat – ale to nie z tego
laboratorium pochodził Gautier. Zostało zakupione przez
Talona, jednego ze sklonowanych braci Gautiera i mojego
byłego partnera, który kontynuował badania z dala od
wścibskich oczu rządu. Udaremniliśmy zarówno tą ope-
rację, jak i cały proceder z klonowaniem i pozostało nam
już tylko zlokalizować główne laboratorium. Na razie dys-
ponowaliśmy jedynie jego nazwą – Libraska.
I wszystko wskazywało na to, że jedyną osobą,
która wiedziała, gdzie się ono znajduje, był Deshon
Starr. A właściwie zmiennokształtny, który przejął
zarówno ciało Starra, jak i jego życie.
– Wydawało mi się, że rząd pozbył się Genoveve.
– To prawda, ale my nadal z niego korzystamy.
– W takim razie od jutra wracamy do pracy.
– Tak. – Jack zerknął na Rhoana. – Dzwoniłem już do
Liandra. Przyjedzie tu razem z całym swoim warsztatem.
Biorąc pod uwagę to, że Liander był jednym z naj-
lepszych charakteryzatorów w kraju, od jutra zaczną
się przymiarki potrzebne do stworzenia kamu‡ażu
i opracowywanie naszych przykrywek.
32
􀀮􀁈􀁕􀁌􀀃􀀤􀁕􀁗􀁋􀁘􀁕
– Innymi słowy, muszę wykorzystać dzisiejszy
wieczór na maksa.
I to bez względu na siniaki.
– Powinnaś – ostrzegł Jack. – Bo od jutra nie bę-
dziesz mogła kontaktować się z nikim, z kim jesteś
obecnie związana.
Uniosłam brwi ze zdumienia. Świadomość tego
faktu zabolała. Moja orgietka nie zapowiadała się już
tak dobrze jak przed chwilą.
– Chcesz powiedzieć, że Quinn nie będzie brał
w tym udziału?
– Zgadza się.
Cudownie. To oznaczało, że pewnie będę jeszcze
bardziej prześladowana wieczorami, gdy zda sobie
sprawę z tego, że dzieje się coś, w co nie jest bezpo-
średnio zaangażowany.
Rhoan ścisnął lekko moją rękę.
– Chcesz, żebym tym razem odprowadził cię do
przebieralni?
Kiwnęłam twierdząco głową. Nie chciałam znów
kusić losu.
Pojechaliśmy na górę, do przebieralni, w której
miałam okazję podziwiać różnokolorowe sińce pok-
rywające moje ciało. Potem wzięłam gorący prysznic,
żeby zmyć pot i krew ze skóry i włosów i pozbyć się
paskudnego posmaku Gautiera z ust.
Na szczęście wzięłam ze sobą dodatkowe ubranie
na zmianę, bo koszulka i spodenki nie nadawały się
już do noszenia.
Rhoan podrzucił mnie do domu. Z niemałą ulgą
odkryłam, że białego BMW Kellena nie było nigdzie
w zasięgu wzroku.
􀀮􀁘􀁖􀁝􀃈􀁆􀁈􀀃􀁝􀃯􀁒
Możliwe że miałam jeszcze trochę czasu, by do-
prowadzić się do stanu używalności. Weszłam po
schodach, ale po kilkugodzinnym treningu i walce
z Gautierem, te sześć schodów prawie mnie dobiło.
Drżącą ręką otworzyłam drzwi i odkryłam, że los ma
dla mnie kolejne niespodzianki.
W drzwiach mojego domu stał Kellen.
A za nim Quinn.
I żaden z nich nie był zadowolony z tego spo-
tkania.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s